ตอนที่ 27

               แทนก้าวเดินด้วยไม้ค้ำยันมายังสถานีตำรวจซึ่งทิวากรผู้เป็นพ่อถูกฝากขังอยู่ที่นี่ ทิวากรยังเป็นแค่ผู้ต้องสงสัยในคดี ไม่ใช่ผู้ต้องหา เนื่องเพราะปริศนาสุดท้ายยังปิดไม่ได้ ปริศนาเรื่องการอ้างที่อยู่ในเวลาเดียวกับที่ธีรสินถูกฆาตกรรม

               เด็กหนุ่มพยายามก้าวขึ้นบันไดด้านหน้าโรงพัก แต่ด้วยไม้ค้ำยันและขาที่พิการจึงไม่ถนัด  มีมือใครคนหนึ่งสอดเข้าใต้รักแร้เขาช่วยพยุงร่างเขาจนขึ้นมาอยู่บนสถานีตำรวจได้สำเร็จ

               “ขอบคุณครับ พี่ไอคิว”

               “ไม่เป็นไร” ไอคิวยิ้ม หันไปมองม้านั่งยาวด้านหน้า “เดี๋ยวนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวไปบอกเจ้าหน้าที่ให้ว่าแทนมาเยี่ยมพ่อ”

               “ครับ พี่ไอคิวมานานแล้วเหรอครับ”

               “สักพักแล้วครับ”

               “ได้คุยกันพ่อแล้วใช่ไหมครับ”

               “อืม  คุยนิดหน่อย” ไอคิวตอบอย่างระมัดระวัง

 

               เมื่อราวครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เขาขอเข้าเยี่ยมทิวากรซึ่งอยู่ในห้องขังซึ่งมีไว้สำหรับฝากขังชั่วคราว เมื่อกรงเหล็กถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจปิดลงเสียงดังกระทบกัน ทำให้ไอคิวหวนนึกถึงครั้งเมื่อเข้าถูกขังไว้ในกรงเหล็กที่บ้านร้าง บัดนี้ทิวากรผู้ซึ่งวางแผนกลับถูกขังอยู่ในกรงเหล็กที่เรียกว่าคุกเสียเอง  เขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงกรงเหล็กดังกระทบกัน แต่ก็ต้องพยายามรวบรวมสติอารมณ์ไม่ให้หวาดกลัวจนทำให้เสียความน่าเกรงขาม

               ทิวากรนั่งก้มหน้านิ่งติดผนังด้านหนึ่งของห้องขัง ได้ยินเสียงฝีเท้าใครคนหนึ่งเดินใกล้เข้ามา

               “คุณทัดไชย ผมมาเยี่ยมครับ” ไอคิวจงใจเรียกชื่อเขาว่าทัดไชย

               ทิวากรเงยหน้าขึ้นมอง  เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่เขารู้สึกคุ้นเคยอยู่ตรงหน้ามีกรงเหล็กขวางกั้น

               ทิวากรยิ้มเยาะตัวเอง “นี่ฉันอยู่ในห้องกรงเหล็กสินะ”

               “อีกเดี๋ยว แทน ลูกชายของคุณก็จะมาเยี่ยม”

               ทิวากรดูหน้าตาสดใสขึ้นมาทันที “เธอพูดจริงเหรอ”

               “ใช่ครับ แต่ก่อนอื่น..” ไอคิวมองตาทิวากร “ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะถามคุณก่อน”

               ทิวากรเลิกคิ้วสูง “เรื่องอะไรรึ”

               “..ในวันนั้น วันที่คุณหนีออกไปฆ่าธีรสิน คุณออกไปทางห้องกรงเหล็กใช่มั้ย”

               ทิวากรพยักหน้า “ใช่..”

               “คุณนัดให้คนที่คุณจ้างจอดรถรอไว้ก่อนบริเวณบ้านร้าง แล้วคุณก็ขับรถออกไปที่ตึก Advance Restoring เองใช่มั้ย”

               “ใช่..”

               “ถ้าอย่างนั้นทำไม Live Cam ที่คุณให้ลูกชายเฝ้าดูถึงไม่เห็นคุณหนีออกมาจากบ้านร้างล่ะ”

               “อ้ะ..” ทิวากรเหมือนเพิ่งนึกเรื่องนี้ได้ “..ไม่มี”

               “ใช่..ในเวลาที่ควรจะเห็นคุณหนีออกมาจากห้องกรงเหล็กหลังจากที่ทำให้ผมหลับไป  กลับไม่เห็นใครเลยนอกจากความว่างเปล่า...แท้ที่จริงแล้ว คุณออกไปทางไหนกันแน่”

               ทิวากรเอียงคออย่างสงสัย “..เธอเองไม่ใช่หรือไงที่เป็นคนไขปริศนาเรื่องนี้ได้  เธอบอกเองนี่ว่าฉันออกมาทางช่องตรงผนังที่เธอทุบมัน เธอเองก็เห็นไม่ใช่หรือไงว่าในห้องมืดด้านหลังนั่นไม่มีที่ไหนที่พอจะหลบหนีออกไปได้..หรือไม่มีร่องรอยว่ามันถูกพัง”

               ไอคิวเงียบลง เขาพยายามนึกถึงวันที่เข้าไปสำรวจบ้านร้างอีกครั้งหลังจากถูกลักพาตัว เท่าที่เขาจำได้ ในห้องมืดนั้นไม่มีทางใดที่สามารถหนีออกไปได้เพราะเป็นผนังปูนทั้งหมด จะว่าขุดหลุมตรงดินติดผนังก็ไม่ใช่ เพราะไม่มีดินบริเวณด้านในหรือนอกที่ดูเหมือนถูกขุดและกลบใหม่  หรือจะเป็นหลังคาที่อยู่ด้านบนก็ไม่ใช่ เพราะไม่มีร่องรอยแตกหักของกระเบื้องหรือรอยขันน็อตใหม่เลยสักรอย อีกอย่างกระเบื้องก็หนาและถูกขันด้วยน็อตเกลียว ยากแก่การปลดกระเบื้องออกจากภายใน

               “..นี่ก็แปลว่าพวกเธอยังไขปริศนาเรื่องนี้ไม่ออกหรือ” ทิวากรหัวเราะเยาะเย้ย “แล้วถ้าฉันยืนกรานไม่บอกล่ะ พวกเธอจะว่าไง”

               ไอคิวไม่ตอบในทันที เขาคิดไว้แล้วว่าทิวากรต้องเล่นแง่แบบนี้ “ถ้าคุณไม่ตอบก็ไม่เป็นไรครับ  อีกเดี๋ยวลูกชายคุณคงมา  ถ้าอย่างนั้นผมขอตัว”

               ทิวากรมองไอคิวอย่างุนงง ไม่คิดว่าไอคิวจะยอมแพ้ง่ายดายแบบนี้ แต่เขาไม่สนใจเพราะอยากเจอหน้าลูกชายมากกว่าอะไรทั้งหมด

               ไอคิวเดินออกมาจากบริเวณห้องขัง นายตำรวจคนเดิมทักทายและถามว่าได้เรื่องอะไรหรือเปล่า

               “เขายังยืนกรานว่าหนีออกทางเดิม  ผมเองก็คิดว่าไม่มีทางอื่นนอกจากทางนั้น  ถ้าเป็นแบบนี้ก็มีอย่างเดียวคือ..”

               “เด็กคนนั้นมาแล้วครับ” ตำรวจอีกนายวิ่งเข้ามาขัดจังหวะ “ลูกชายของผู้ต้องหาน่ะครับ”

               “’งั้นรึ” นายตำรวจชะโงกหน้ามองด้านล่างสถานีตำรวจ มองเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินสามขาเข้ามา “ใช่จริง ๆ เดินถือไม้ค้ำมาแบบนี้ไม่ผิดแน่”

               “เดี๋ยวผมลงไปรับเองครับ” ไอคิวอาสา เขาเดินลงไปช่วยพยุงแทนขึ้นมา

               ไอคิวบอกให้แทนรอ จนเวลาผ่านไป 10 นาทีไอคิวจึงเดินออกมาจากห้องหนึ่งเพื่อเรียกแทนให้เข้าไปพบทิวากร

               ประตูเหล็กชั้นนอกถูกเปิดออกโดยตำรวจ มีผู้ถูกคุมขังด้วยคดีเล็กคดีน้อยปรายตามองเด็กหนุ่มขาพิการด้วยแววตาสงสัยระคนสงสาร  แทนพยายามหลบตาและมองตร