IQ Detective

ตอนที่ 8 : เสียงปืน
    ไอคิวหมอบต่ำพลางหันไปมองรถตู้ปริศนาที่จอดหน้าบ้านร้างที่เขาและชายที่ถูกขังอยู่ในบ่อน้ำเพิ่งรอดพ้นออกมาได้ เขากระซิบถามชายผู้นั้นที่หมอบอยู่ข้าง ๆ ขณะที่ยังไม่ละสายตาจากชาย 2 คนที่กำลังเปิดประตูรถตู้ลงมา
    “คุณเห็นหน้าพวกนั้นหรือเปล่า”
    ชายคนนั้นส่ายหน้า “ไม่ครับ ผมถูกตีจนสลบ พอรู้สึกตัวก็มาอยู่ที่นี่แล้ว”
    “แล้วตอนที่อยู่ในนั้นล่ะครับ พวกมันไม่ได้มาหาคุณอีกเลยหรือ”
    “เปล่าเลยครับ”
    ความจริงไอคิวไม่น่าถามออกไปแบบนั้น เขาฉุกคิดได้ว่าในเมื่อผนังอิฐที่ก่อขึ้นใหม่ 3 ด้านนั้นถูกก่อขึ้น นั่นแปลว่าฝ่ายนั้นคงไม่ได้เข้ามาดูผู้เคราะห์ร้ายคนนี้อีก  เหลือแต่อาหารทิ้งไว้ให้พอประทังชีวิตไปได้ 2-3 วัน แล้วก็ปล่อยให้ตายไปช้า ๆ
    “พวกมันทำแบบนี้ทำไมกัน” คำถามนี้ไอคิวเอ่ยลอย ๆ ออกมา
    “มันคงรู้ตัวแล้วล่ะ” ชายผู้เคราะห์ร้ายบอกพลาง ชี้ไปที่บ้านร้าง “มันออกมาจากบ้านร้างแล้ว”
    ชายในชุดสูทสีดำสองคนนั้นรีบขึ้นรถตู้แล้วเคลื่อนที่ออกจากบ้านร้างทันที ทว่าอยู่ดี ๆ รถตู้คันนั้นเบรคกระทันหัน จากนั้นเลี้ยวหักมุมตรงมายังที่ที่ไอคิวและชายผู้เคราะห์ร้ายนอนราบอยู่ภายใต้การบดบังของหญ้าสูง 30 เซนติเมตร
    รถตู้หยุดลงในช่วงก่อนถึงตัวไอคิวราว 20 เมตร ไอคิวจึงมันใจว่าพวกมันคงต้องรู้แล้วแน่ ๆ
    “ต้องวิ่งหนีแล้ว ตอนนี้เลย”
    ทันทีที่ชาย 2 คนก้าวลงจากรถตู้ ไอคิวและชายผู้เคราะห์ร้ายก็ลุกขึ้นวิ่งตรงไปที่บ้านร้างอีกหน  ชาย 2 คนนั้นทำท่าจะวิ่งตามแต่ก็หยุดแล้วล้วงปืนออกมาจากข้างลำตัว ยกขึ้นจ่อเล็ง
    ปัง !!
    เสียงปืนนั้นทำให้ไอคิวสะดุ้งแล้วต้องเอามือปิดหู แต่ก็ยังคงวิ่งไม่หยุดหย่อนเข้าไปหลบตรงมุมผนังห้องที่ถูกสร้างใหม่
    “คุณโดนหรือเปล่า” ไอคิวถาม
    “เปล่าครับ มันคงยิงขู่”
    ไอคิวเกาะผนังเอียงหน้าออกจากมุมผนังชำเลืองดู 2 คนนั้นทิ้งรถตู้ไว้ที่เดิมแล้ววิ่งกลับมา  รถตู้เลี้ยวตามมาติด ๆ
    “มันกำลังมา เอาไงดี” ไอคิวใจเต้นระส่ำ “จริงสิ..ชะแลงนั่น”
    ไอคิวรีบหมุนตัวกลับวิ่งหายเข้าไปในช่องผนังที่เขาเคยใช้ชะแลงทุบมันจนพัง  เขาเข้าไปควานหาชะแลงจนได้มันมา ใช้สองมือจับกระชับแน่น รวมรวบพลังฮึดสู้  วิ่งออกมาเผชิญกับศัตรู  แต่ทว่าชายผู้เคราะห์ร้ายที่อยู่ด้วยกลับหายไปจากมุมมผนัง
    หรือว่าจะถูกจับตัวไป !
    ไอคิวก้าวท้าวอย่างระมัดระวังเพื่อยื่นหน้าออกไปที่มุมผนังอีกครั้ง  เขาเห็นศัตรูหนึ่งในสองกำลังล็อคต้นคอของชายผู้เคราะห์ร้ายเอาไว้ แล้วลากไปทางรถตู้ที่จอดอยู่
    ส่วนอีกคนเฝ้าดูอยู่หน้าบ้านร้าง
    ไอคิวตัดสินใจใช้ชะแลงเคาะกับผนังปูนให้เกิดเสียงดังขึ้น ชายคนที่เฝ้ามองหันควับมาทางเขา  เขารีบวิ่งย้อนกลับเข้าไปในห้องมืดมิดที่มีบ่อน้ำ ซ่อนตัวติดกับผนังด้านในใกล้ช่องที่เขาพังมัน
    เงาของศัตรูทอดผ่านช่องโหว่นั้นเข้ามา หยุดอยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง  แล้วจึงก้มตัวลงเพื่อลอดเข้ามา ไอคิวได้จังหวะเงื้อชะแลงตีลงกลางหลังทันที  ศัตรรูร้องเสียงอู้อี้เพียงครั้งเดียวแล้วล้มกองกับพื้นบิดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวด เขาใช้ชะแลงตีที่มือข้างที่ถือปืนอีกครั้ง ปืนหลุดออกจากมือ ไอคิวคว้าปืนนั้นมา ร่างของชายชุดสูทสีดำเคลื่อนไหวช้าลง
    ไอคิวเริ่มต้นลากร่างชายชุดสูทสีดำคนนั้นมาที่จุดหนึ่งของห้อง..จากนั้นจึงหยิบปืนที่เหน็บเอาไว้ด้านหลัง
    ปัง !!
    ศัตรูอีกคนที่อยู่กับชายผู้เคราะห์ร้ายได้ยินเสียงปืนนั้น เขาผละจากชายผู้เคราะห์ร้ายมอบให้คนขับรถดูแล แล้วรีบวิ่งตามเสียงปืนจนมาหยุดอยู่ตรงช่องโหว่ด้านหลังบ้านร้าง  อึดใจหนึ่งเขาเปลี่ยนใจวิ่งอ้อมเข้าไปในบ้านร้างจากทางประตูหน้าพร้อมกับเงื้อปืนขึ้นเล็ง
    “หยุด!!” ชายในชุดสูทสีดำกล่าว “ยกมือขึ้น”
    ไอคิวเล็งปืนกลับไปที่ฝ่ายตรงข้าม กระเป๋าเป้ยังคงสะพายอยู่
    ชายชุดสูทสีดำมองปืนในมือไอคิวอย่างตระหนกตกใจ จากนั้นกวาดสายตามองรอบห้อง
    “ผมยิงมันไปแล้วล่ะ  ไม่ต้องมองหาหรอก”
    “ว่าไงนะ” ชายชุดสูทสีดำดูตกใจจริง ๆ เขากระชับปืนแน่นขึ้น “นี่นายฆ่าเขาหรือ”
    “ถ้าไม่เชื่อก็ลองเข้าไปดูในห้องมืดข้างหลังนี่สิ”
    “นี่แกกล้าฆ่าคนรึ”
    “แล้วแกกล้าหรือเปล่าล่ะ”
    ฝ่ายศัตรูทำเสียงคำรามในลำคอ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ถอยร่นกลับออกพ้นประตูแล้วหายลับตาไอคิวไป แต่เพีงครู่เดียวก็กลับเข้ามาพร้อมกับชายผู้เคราะห์ร้าย เขาเอาปืนจ่อใต้คาง แสยะยิ้มบอกไอคิวอย่างเป็นต่อ
    “มาดูกันว่าฉันจะกล้าหรือไม่”
    “อย่านะ!” ไอคิวลดปืนลงทันที “อย่าฆ่าเขา ฉันยอมแล้ว”
    “แกทิ้งปืนซะ แล้วเตะมันออกมา”    
    ไอคิวจำยอมต้องทำตาม เขาลดปืนลงวางบนพื้น แล้วเตะมันออกไป
    ชายชุดสูทสีดำยิ้มที่มุมปาก เขาใช้เท้าเหยียบปืนที่ไอคิวเตะลอดตาข่ายออกมา ก่อนผลักร่างชายผู้เคราะห์ร้ายลงกองกับพื้น แล้วเล็งปืนจ่อที่หน้าอก ชายผู้เคราะห์ร้ายใช้เท้าถีบถอยร่นจนไปติดผนังด้านที่มีหน้าต่าง
    ไอคิวจับตาข่ายเขย่าเรียกร้อง “ปล่อยเขาไปสิ  แกห้ามฆ่าเขา”
    ชายชุดสูทสีดำหันมองไอคิวอย่างไม่ยี่หระ “ฉันต้องเชื่อฟังแกด้วยหรือ ไอ้นักข่าว”
    ไอคิวชะงักทันที ศัตรูคนนี้เรียกเขาว่านักข่าวอย่างนั้นหรือ  นี่แปลว่า..
    “อีกเดี๋ยวพรรคพวกของผมก็จะมา” ไอคิวพูดโพล่งออกไป “กำลังมาที่นี่”
    ชายชุดสูทสีดำหัวเราะอีก “แกอย่ามาโม้ให้มาก”
    ไอคิวชูโทรศัพท์มือถือขึ้น “ผมโทรไปแล้ว”
    ชายชุดสูทสีดำขมวดคิ้วแน่นหมุนแขนเล็งปืนมายังไอคิวทันที “แกเอามือถือนั่นมาจากไหน”
    “จากเพื่อนของแกที่ฉันเพิ่งฆ่าไปไง เรื่องแค่นี้ก็คิดไม่ถึงหรือไง”
    ชายชุดสูทสีดำกลับมาเล็งปืนที่ชายเคราะห์ร้ายเหมือนเดิม “แบบนี้ฉันก็ตัดสินใจง่ายขึ้นอีกน่ะสิ”
    “อย่านะ!..ถ้าแกฆ่าเขา แกไม่รอดแน่ นักข่าวจะมา ตำรวจก็ต้องมาในอีกไม่ช้า”
    “ไอ้นักข่าวของแกน่ะจะรู้หรือไงว่าแกอยู่ที่ไหน  ตัวแกเองรู้หรือไงว่าแกอยู่ที่ไหน”
    “ก็คล้าย ๆ กับที่แกหาฉันเจอไง แกคงติดสัญญาณติดตามตัวไว้ที่เขาหรือฉัน  แกถึงได้หักเลี้ยวรถตรงมาที่ที่ฉันแอบอยู่  ส่วนฉันก็แค่ให้ติดตามสัญญาณโทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ก็รู้แล้ว  เทคโนโลยีง่าย ๆ แบบนี้แกไม่รู้หรือไง” ไอคิวประชด
    แต่ไอคิวไม่น่าพูดออกไปแบบนั้น เพราะมันกลับกระตุ้นให้ชายชุดสูทสีดำแค้นเคืองและเดินเข้าไปใกล้ชายผู้เคราะห์ร้ายห่างแค่เพียงเมตรเดียว
    ชายผู้เคราะห์ร้ายเอามือปกป้องตัวเอง
    ชายชุดสูทสีดำหันหน้ามามองไอคิว ตรงขมับมีเส้นเลือดปูนโปน “แกยั่วโมโหฉันเอง  ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวเองที่ทำให้หมอนี่ต้องตาย”
    “อย่านะ!”
    ปัง !!
    เสียงปืนดังก้องภายในบ้านร้าง กล้องวงจรปิดจับภาพได้แต่ไอคิวที่เกาะกรงตาข่ายเหล็กด้วยสีหน้าอึ้งเหวอ  แต่ไม่สามารถจับภาพในมุมอับตรงหน้าต่างที่ร่างของผู้เคราะห์ร้ายกระตุก ตาเหลือก และแน่นิ่งไปในที่สุด
    แต่ในมุมมองของไอคิวเองนั้นก็ไม่ได้เห็นวาระสุดท้ายของชายคนนั้นเช่นกัน เพราะตัวของศัตรูบดบังตอนยิงกระสุนที่ร้อนผ่าวตรงเข้าตัดขั้วหัวใจของชายผู้เคราะห์ร้าย  จนเมื่อศัตรูเบี่ยงตัวหันมาทางไอคิว  ไอคิวจึงได้เห็นร่างของชายผู้นั้นนอนแน่นิ่งมีเลือดไหลทะลักออกมาจากหน้าอกด้านซ้าย
    ไอคิวร้องตะโกนลั่น มองร่างของชายผู้เคราะห์ร้ายอย่างสลดหดหู่
    “เป็นยังไง..แกเอาเพื่อนฉันอีกคนไปไว้ไหน”
    “พวกแกกำลังเข้าใจผิด” ไอคิวตะโกน “ฉันไม่ใช่นักข่าว  ฉันเป็นแค่คนธรรมดาที่พวกแกจับผิดมาเท่านั้นเอง”
    อีกฝ่ายจ้องมองอย่างสงสัย
    “ฉันเคยบอกพวกแกแล้วว่าพวกแกจับผิดคนก็ไม่เชื่อ ฉันไม่ใช่นักข่าว ฉันแค่ไปที่สำนักพิมพ์เท่านั้นเอง”
    ชายชุดสูทสีดำเริ่มเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “ถ้าอย่างนั้นแล้วซองเอกสารสีน้ำเงินนั่นล่ะ”
    แบบนี้เอง!..ไอคิวร้องอ๋อในใจ พวกนี้เข้าใจผิดเพราะซองเอกสารสีน้ำเงินนั่นเอง ซองเอกสารที่นักข่าวคนนั้นวานให้เขาเอาไปใส่ในตู้ไปรษณีย์  ถ้าอย่างนั้นแปลว่านักข่าวคนนั้นก็ต้องมีส่วนกับเรื่องนี้..
    “ฉันแค่ถูกวานให้เอาไปใส่ตู้ไปรษณีย์เท่านั้น”
    ชายชุดสูทสีดำหันไปมองร่างของผู้เคราะห์ร้าย  แต่เล้วก็หันกลับที่ไอคิวอีกครั้ง พร้อมกับสบถออกมาอย่างหัวเสีย “ปัดโถ่เว้ย!”
    ไอคิวมองชายฝ่ายตรงข้ามที่เดินวนไปมาเหมือนหนูติดจั่น  เหมือนฝ่ายนั้นกำลังคิดว่าควรจะทำอะไรต่อไปดี
    จู่ ๆ เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์ก็ดังใกล้เข้ามา ชายชุดสูทสีดำมองหน้าไอคิวทันที “แกโทรเรียกจริง ๆ รึ”
    ชายชุดสูทสีดำรีบกระโจนออกไปนอกบ้านร้าง แต่แล้วกลับเข้ามาพร้อมอีกคนที่เป็นคนขับรถช่วยกันแบกร่างของชายเคราะห์ร้ายออกไปด้วย  ขึ้นรถตู้รีบบึ่งออกไปทันที
    ไอคิวถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาลอดช่องผนังผ่านห้องมืด เดินอ้อมบ้านร้างออกมายืนอยู่ด้านหน้าบ้านร้าง มองรถเก๋งคนหนึ่งที่กำลังแล่นเข้ามา โดยมีรถตู้ที่ขับออกไปอย่างรวดเร็วไปในทิศตรงข้าม
    รถเก๋งคันนั้นจอด ฝุ่นคละคลุ้ง ปราการก้าวลงมาจากรถ มองไอคิวอย่างงุนงง “ตกลงเกิดอะไรขึ้น”
    ไอคิวเหนื่อยอ่อนเต็มที เขายิ้มให้รุ่นพี่ปราการ รู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้วจริง ๆ
    “ผมขออธิบายทีหลังได้มั้ยครับ ตอนนี้ผมอยากกลับบ้านเต็มที”
    “โอเค ได้สิ” ปราการเปิดประตูรถด้านหลัง ดึงไอคิวเข้าไปนั่งฟุบลงบนเบาะ จากนั้นเขาเข้ามานั่งตรงที่นั่งคนขับ กำลังจะปลดเกียร์ แต่แล้วไอคิวกลับบอกให้รอก่อน
    “..ผมเกือบลืม  มีอีกคนอยู่ในบ่อน้ำ  ผมขังเค้าเอาไว้ในนั้น..”
    ตอนนั้นไอคิวแค่ใช้ชะแลงตีชายชุดสูทสีดำอีกคน 2 ครั้ง ค้นตัวเอาโทรศัพท์มือถือและปืนออกมา ก่อนลากตัว ช่ายคนนั้นลงบ่อน้ำ แล้วใช้ชะแลงงัดฝาบ่อปิดลง  ตามด้วยการยิงปืนลงพื้นก่อให้เกิดเสียงปืนดังขึ้น
    ปราการก้าวลงจากรถวิ่งอ้อมไปด้านหลังตามคำบอกของไอคิว เข้าลอดเข้าไปห้องมืดที่มีบ่อน้ำ  ทว่าฝาบ่อเปิดอยู่ครึ่งหนึ่งไม่ได้ถูกปิดอย่างที่ไอคิวบอกไว้  และข้างในบ่อก็ไม่มีใครอยู่
    ปราการวิ่งกลับมาที่รถอีกครั้ง
    “หายไปแล้ว” ปราการบอกไอคิวที่ยืนงุนงงอยู่ข้างรถ
    “ต้องเป็นตอนที่มันพาเขาเข้ามายิงในบ้านร้างแน่ ๆ ตอนนั้นมันคงให้อีกคนที่เป็นคนขับรถอ้อมไปด้านหลัง ช่วยอีกคนออกมา”
    ไอคิวรู้สึกสับสนและงุนงงกับการกระทำของชายชุดสูทสีดำทั้ง 3 คนเป็นอย่างมาก