กำแพงกระดาษ*Muder in Phukradeung #46 (ภาคไขปริศนา 5)
posted on 10 Oct 2008 16:39 by iqdetective in Phukradeung
ตอนที่ 46
ริมฝีปากของวาดฝันมีเลือดฝาดคั่งอยู่เพราะเธอใช้ฟันกัดแน่นอย่างลืมตัว พอมือของโยนินผละออกจากแขนเธอ เธอจึงสะดุ้งและคลายริมฝีปากที่เม้มแน่นพร้อมกับหันไปมองโยนิน
เสียงเหรียญบาทที่ตกพื้นดังก้องในโสตประสาทของเธอ รู้สึกเหมือนวิงเวียนศีรษะชั่วขณะจนเซถอยไปด้านหลังก้าวหนึ่ง
“คนที่นั่งอยู่กับโยนินและวาดฝันในตอนนั้นเป็นนิกรต่างหาก...ใช่มั้ยล่ะวาดฝัน” ไอคิวเอ่ยทักด้วยแววตาที่คาดคั้นฝ่ายตรงข้าม
วาดฝันสะบัดหน้าจ้องมองไอคิว ความอ่อนโยนหายไปหมดสิ้น
“นายมั่นใจได้ยังไงว่าเป็นนิกร”
“เพราะพสกกับนิกรเป็นฝาแฝดกันไงครับ”
“เป็นฝาแฝดแต่สองคนหน้าไม่เหมือนกันสักหน่อย”
“ใครว่าละครับ สองคนนั้นแค่ปรับเปลี่ยนทรงผมและการแต่งตัวให้ดูแตกต่างกันเท่านั้นเอง อีกอย่างทุกคนก็เห็นแล้วว่าในตอนเช้านั้นพสกนิกรหน้าตาเหมือนกันขนาดไหน”
“ถ้าอย่างนั้นนิกรจะมาปลอมตัวเป็นพสกไปทำไมล่ะ มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด”
ไอคิวยิ้ม.. “นั่นเพราะพสกขอร้องให้นิกรทำไม่ใช่หรือครับ”
วาดฝันไม่ตอบ แต่จ้องไอคิวอย่างแค้นเคือง
“เมื่อคืนนี้..ก่อนเวลาตี 4 ที่จะเดินไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ผาหมากดูก คุณรู้ว่าพสกคงนอนไม่หลับเพราะธารินเพิ่งตายไป คุณจึงแกล้งแอบเดินออกจากเ ต้นท์ ทำให้พสกได้รับรู้ว่ามีคนออกไปนอกเต้นท์ พสกที่อยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าธารินจึงรู้สึกผิดสังเกตและเดินตามเธอออกไป”
“นายพูดเองเออเอง..”
“ปล่าว..ผมนั่งมองเต้นท์พวกคุณอยู่แถว ๆ ม้านั่งตรงศูนย์นี่แหละครับ”
วาดฝันชะงัก.. “นาย..”
ตั้งแต่ไอคิวชี้ว่าเธอเป็นฆาตกร วาดฝันก็แทบไม่อยากเรียกเขาว่าพี่อีกต่อไป..
“ใช่..ฉันเดินออกไปจริง แล้วก็ไปคุยกับพสกจริง แต่ก็แค่คุยและปลอบใจเขาเท่านั้น ไม่มีการขอร้องอย่างที่นายว่า”
ไอคิวยักไหล่.. “ผมคงเถียงคุณไม่ได้ เพราะผมอยู่ห่างจนไม่ได้ยินที่เธอกับพสกคุยกันหรอก แต่ถ้าจะให้เดา..คุณคงบอกพสกว่ารู้เรื่องเกี่ยวกับคนที่ฆ่าธารินและจะต้องไปพิสูจน์เรื่องนี้ที่ลานพระแก้ว และจะต้องแอบหลบไปตอนที่เดินไปผานกแอ่น ดังนั้นจึงจำเป็นต้องทำให้พสกมีตัวตนอยู่ที่ผานกแอ่น โดยการให้พสกไปขอร้องให้นิกรช่วยเล่นด้วยอีกที”
“ใช้คนที่กำลังเศร้าใจเพื่อแผนการของตัวเอง..แล้วก็ฆ่าได้อย่างเลือดเย็น” อามินดาเอ่ยขึ้น “เธอนี่มันปีศาจชัด ๆ”
วาดฝันส่งสายตาอาฆาตไปที่อามินดา
“นอกจากนั้นแล้ว” ไอคิวกล่าวต่อ “ยังได้ขอให้นิกรพอเล่นเป็นทั้งตัวเองและพสกที่ผาหมากดูกจบแล้ว ก็ให้รีบรุดหน้าเดินกลับไปก่อนทุกคนในกลุ่ม..ถ้ายังจำกันได้ทุกคนจะเห็นว่าพสกที่จริง ๆ แล้วคือนิกร ได้หายไปก่อนที่นักท่องเที่ยวจะทยอยเดินกลับกันเสียอีก..พสกคงขอร้องให้นิกรพอปรากฏตัวเป็นเขาแล้ว ให้รีบกลับทันทีเพื่อไปต่อยังผาหล่มสักที่ฆาตกรอาจจะรุดหน้าไปเหมือนกัน”
“ไปผาหล่มสัก..” ราเมษย้ำคำพูดของไอคิว “อ๋อ..ถึงว่า..ตั้งแต่กลับจากผาหมากดูกก็ไม่เห็นนิกรอีกเลย”
“ไม่ใช่แค่พวกเราไม่เห็นเขาอีกเลยนะครับ..ที่โหดร้ายกว่านั้นคือ นิกรที่ยอมทำตามพสกที่ขอร้องให้ไปผาหล่มสักเพื่อเหตุผลลวงจากวาดฝันว่าเป็นการดักจับตัวคนที่ฆ่าธารินนั้น ไม่ได้มีโอกาสรู้หรือเห็นว่าพสกได้ตายไปแล้ว”
“ไม่รู้..” อามันดารู้สึกตกใจ “นิกรตายโดยที่ไม่รู้ว่าพสกตายอย่างนั้นเหรอ”
ไอคิวพยักหน้า..
“โหดเหี้ยมได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ” โยนินพูดออกมา แต่ตาไม่มองวาดฝัน
“นายเองก็ตกเป็นเหยื่อในแผนการนะ” ไอคิวบอกโยนิน
โยนินตาเบิกโพลง “ผมอย่างนั้นหรือ”
“ก็ที่สระอโนดาตไง”
ทุกคนจ้องมองวาดฝันอีกครั้ง แต่คราวนี้วาดฝันจ้องตอบอย่างไม่หวั่นเกรง
“เอาล่ะ..ต่อจากนี้ผมจะอธิบายแผนการทั้งหมดของการฆาตกรรมนิกรให้ได้ฟังกัน”
“ไม่ต้อง..” วาดฝันตวาดใส่ไอคิว “ตั้งแต่ที่ฟังมาฉันยังไม่เห็นนายจะมีหลักฐานอะไรที่ระบุได้ว่าเป็นฉันสักอย่าง..ธารินตายก็อาจเป็นเพราะอามันดาหรือไม่ก็คนอื่นก็ยังทำได้ ยิ่งพสกด้วยแล้วแทบไม่ใครรู้เห็นอะไรเลย..นายหยุดพูดได้แล้ว ฉันไม่ขอฟังนายพล่ามต่อไปอีกแล้ว” วาดฝันหมุนตัวหันหลังทำท่าจะเดินออกไปทางประตู แต่เจ้าหน้าสองคนที่ยืนกลับเข้ามาขวาง “ฉันไม่ใช่ฆาตกรนะ”
“แต่คุณก็เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งบอก
“หลักฐานน่ะมีครับ” เสียงไอคิวดังมา จากด้านหลังเธอ
วาดฝันหันกลับไปจ้องหน้าไอคิวอีกครั้ง “อย่ามามั่วหน่อยเลย” เธอตะคอกใส่ แต่พอไอคิวเดินไปหยิบห่อใส่ของบางอย่างหลังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วชูมันขึ้นให้เธอแ ละทุกคนดู วาดฝันจ้องห่อของนั้น อย่างไม่อยากเชื่อ..
“ไม่จริง..” เธออุทานเบา ๆ
“ทีนี้จะอยู่ฟังผมอธิบายต่อได้หรือยังครับ”
“ในห่อนั่นมีอะไร”
“..ใจเย็น ๆ ครับ เธอได้รู้แน่นอน แต่ผมขออธิบายวิธีการฆาตกรรมนิกรซะก่อน”
วาดฝันค่อย ๆ กลับมายืนที่เดิม มีโยนินยืนอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองยืนใกล้กันแต่เบือนหน้าหนีไปคนละทาง
..ทุกคนคงปักใจเชื่อไอคิวกันหมด..เธอคิด..ไม่มีใครช่วยฉันสักคน..แม้แต่โยนิน..
“ผมกลายเป็นหนึ่งในแผนการของวาดฝันได้ยังไงครับ” โยนินเอ่ยถามไอคิวทันที
“เริ่มตั้งแต่นายบาดเจ็บที่เท้านั่นล่ะ”
“แต่ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ” เขาแย้ง
“นายตกสระไปเพราะใครล่ะ ไม่ใช่เพราะวาดฝันหรอกรึ”
โยนิชะงัก..
“วาดฝันจงใจแกล้งทำให้นายตกสระ จงใจให้นายเกิดบาดแผล เพราะรู้ดีว่าใต้น้ำในสระอโนดาตมีก้อนหินแหลมคมมากมาย เพราะเธออาจจะเคยโดนมากแล้ว และก็รู้ดีว่านายเป็นโรคเลือดไม่แข็งตัว”
“อะไรนะ” โยนินแทบไม่อยากเชื่อ เขาหันไปมองวาดฝันอย่างเจ็บปวด “เธอ..”
“นี่แปลว่าทุกอย่างที่เราเจอ เธอเป็นคนทำหมดเลยงั้นหรือ” ราเมษเองก็รู้สึกเดือดดาลกับวาดฝัน
“อย่าบอกนะครับว่าการที่ผมโดยก้อนหินบาดที่เท้าจะทำให้ฆ่านิกรได้” โยนินถามไอคิว
“ถูกต้อง..เหตุการณ์ตรงนั้นมีส่วนสำคัญที่ทำให้ทริกการฆ่านิกรสำเร็จ นายจะต้องบาดเจ็บ ทุกคนจะต้องนั่งพักอยู่ตรงนั้น และจะต้องมีใครไปเอาน้ำแข็งมาประคบบาดแผล”
“ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย..” อามินดาเอ่ยลอย ๆ ออกมา
“วาดฝันจงใจทำให้โยนินบาดเจ็บ จนพวกเราจำเป็นต้องพักที่สระอโนดาต และมีคนอาสาไปเอาน้ำแข็งเพื่อมาช่วยทำให้บาดแผลของโยนินที่เป็นโรคเลือดไม่แข็งตัวนั้นแข็งตัวเร็วขึ้นสู้กับอากาศที่ร้อนระอุ ตอนนั้นมีราเมษ อามินดาและผมที่ขี่จักรยานซึ่งมีอยู่สามคันเพื่อเดินทางไปหาน้ำแข็งจากร้านค้า ซึ่งตกลงกันว่าใครหาน้ำแข็งได้ก่อนก็ให้รีบกลับมาทันที จึงเหลือแค่โยนินที่บาดเจ็บ อามันดาและวาดฝัน”
“แล้ววาดฝันก็แอบหนีไปฆ่านิกรตอนนั้นงั้นเหรอ” พลนาทเอ่ยถาม
“ใช่ครับ..”
“เป็นไปไม่ได้หรอก” โยนินแย้งทันที “ก็ตอนนั้นผม อามันดาและก็วาดฝันอยู่ที่สระอโนดาต ถึงแม้วาดฝันจะหาโอกาสแอบหนีไปได้แต่ก็ต้องเดินไปผาหล่มสักตั้งหลายกิโลเมตรกว่าจะไปถึง ถ้าเป็นแบบนั้นตอนที่สามคนที่ขี่จักรยานไปเอาน้ำแข็งกลับมา วาดฝันก็คงยังเดินไปไม่ถึงไหน”
ไอคิวพยักหน้ารับคำโต้แย้ง แต่แทนที่เขาจะตอบโยนิน กลับหันไปทางอามันดา
“อามันดา ตอนนั้นเธอดื่มน้ำหรือเปล่า”
ไอคิวพูดแค่นั้นอามันดาก็เข้าใจทันที “ฉันดื่มน้ำที่วาดฝันยื่นให้..โยนินก็ด้วย ในนั้นมียานอนหลับงั้นหรือ”
“ใช่แล้ว..วาดฝันผสมยานอนหลับให้เธอสองคนดื่มเข้าไป เพื่อไม่ให้รู้ว่าเธอแอบหนีไปฆ่านิกรที่ผาหล่มสัก”
“ฉันหนีไปฆ่าโดยการเดินไปอย่างนั้นน่ะรึ” วาดฝันเอ่ยปากโต้กลับบ้าง “อย่างที่โยนินบอก..ฉันคงจะเดินไปไม่ทันหรอกนะ”
“ก็เธอไม่ได้เดินไปซะหน่อยนี่” ไอคิวย้อนทันที “เธอขี่จักรยานตามไปต่างหากล่ะ”
“จักรยานน่ะ มันมีแค่สามคันเท่านั้นนะ นายลืมคำพูดตัวเองไปแล้วหรือไง”
“เปล่าจักรยานมีสี่คันต่างหาก อีกคันหนึ่งน่ะซ่อนอยู่ใกล้ ๆ แถวนั้น โดยมีนิกรเป็นคนขี่มันมาไงล่ะ”
วาดฝันชะงัก...ทำไมถึงรู้ละเอียดขนาดนี้
“ตอนที่นิกรกลับจากผาหมากดูก เขาก็ตรงไปที่โรงเช่าจักรยาน เช่าจักรยานขี่มาที่นี่ จอดทิ้งเอาไว้ให้เพื่อพสกตามความคิดของเขาว่าพสกจะขี่มันไป แล้วก็เดินต่อไปที่ผาหล่มสัก เพื่อ หวังจะรอพบฆาตกร
เธอรีบขี่จักรยานที่นิกรทิ้งเอาไว้ เพื่อไปยังผาหมากดูก * หล่มสัก โดยเลี่ยงไปเส้นทางที่ไม่ได้ผ่านผานาน้อย ผาเหยียบเมฆ และผาแดง เพื่อจะได้ไม่ต้องเจอกับสามคนที่ไปเอาน้ำแข็ง ซึ่งมีระยะทางประมาณห้ากิโลเมตร ใกล้กว่าระยะทางเลียบผาอยู่ไม่น้อย”
วาดฝันเบือนหน้าหนี ขณะที่ไอคิวมองเธอไม่วางตา
“เธอรุดหน้าไปถึงผาหล่มสักก่อนคนทั้งสาม แล้วก็จัดการฆ่านิกร”
วาดฝันทำเสียงฟึดฟัด “พูดง่ายดีนี่..พอฉันไปถึงแล้วก็ฆ่านิกร นายทำยังกับว่าที่ผาหล่มสักนั่นน่ะ มันฆ่าคนได้ง่าย ๆ หรือไงกัน”
ไอคิวหยุดนิ่งรอให้วาดฝันแก้ตัว..
“ถึงแม้เวลานั้นนักท่องเที่ยวจะไม่เยอะ แต่มันก็มีนักท่องเที่ยวอยู่นะ เพราะฉะนั้นคงเป็นไปไม่ได้หรอกที่ฉันจะฆ่านิกรโดยที่ไม่มีใครเห็นเลยน่ะ”
“ไม่หรอก เธอทำได้” ไอคิวเดินเข้าไปหยิบของสิ่งหนึ่งในห่อที่เคยชูขึ้นใ ห้วาดฝันดู
วาดฝันใจเต้นตึกตักอย่างไม่รู้ตัว เธอหน้าซีดเผือดในขณะไอคิวล้วงเอาสิ่งที่บอกว่าเป็นหลักฐานออกมา
“อันนี้ไม่ใช่ของจริงหรอกนะครับ” ไอคิวบอกทุกคนก่อนที่ทุกคนจะตกใจกลัว “เธอใช้ไอ้นี่เพื่อทำให้นักท่องเที่ยวมองไม่เห็นขณะที่เธอฆ่าพสกไงล่ะ”
* ( พิมพ์ผิดครับ รีบไ ปหน่อย ใ ครที่อ่านตอนที่ยังไ ม่ไ ด้แ ก้ต้องขอโผู้ทษด้วยครับ : ผู้ เขียน)