IQ Detective

ตอนที่ 43

“จนถึงตอนนี้คุณเองก็ยังไม่ได้บอกชนาภาหรือครับ  ว่าคุณน่ะรู้จักธารินเช่นกัน” ไอคิวกล่าวด้วยรอยยิ้มแบบมีเลศนัยส่งไปทางพลนาท

พลนาทหลับตาลงหลังจากที่จ้องตอบทุกคนจนน้ำหล่อเลี้ยงดวงตาเหือดแห้ง  พอเขาลืมตาขึ้นก็กล่าวออกมาในทันที “ผมรู้จักธารินมากว่าสองปีแล้วครับ” 

ชนาภาเอามือป้องปาก ไม่คิดว่าเขาจะปิดบังเรื่องนี้มาได้ตลอด ทั้ง ๆ ที่เธอเองก็เป็นเพื่อนทางอินเตอร์เน็ตกับธารินมาโดยตลอด แต่กลับไม่ระแคะระคายว่าแฟนของตัวเองจะรู้จักด้วยเหมือนกัน

“ความจริงมันออกจะบังเอิญมากกว่า ที่ดันไปเห็นชนาภาเล่นคอมพิวเตอร์คุยกับธารินอยู่ ถึงแม้ธารินจะใช้ชื่อว่านกพิราบสีขาว แต่ว่าผมก็รู้ได้จากรูปภาพแสดงของเธอ..แต่แค่เพียงรูปภาพก็ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นธารินจริง ๆ เพราะอาจจะเป็นคนอื่นที่เอารูปเธอมาลงก็ได้  ผมก็เลยถามทีเล่นทีจริงเกี่ยวกับตัวธาริน แฟนผมเองก็ไม่ได้สงสัยอะไรมากมาย  แต่ว่าหลังจากนั้นผมก็เริ่มสืบหาตัวของธารินจากอินเตอร์เน็ต ด้วยตัวเอง จนรู้แน่ชัดว่าเธอใช้ชื่อนกพิราบสีขาวบนโลกอินเตอร์เน็ตมาตลอด รวมทั้งการที่มีชื่อผู้พิทักษ์วิหค กับ ผู้ปกป้องสีขาวติดตามไปเกือบทุกที  ผมจึงยิ่งมันใจมากขึ้นว่าสามคนนั้นต้องใช่ ธาริน พสกและนิรกอย่างแน่นอน”

“แล้วทำไมเธอไปรู้จักธารินได้ล่ะ  แล้วที่คบกับฉันตลอดมานี้ก็เพื่อ..” ชนาภามีน้ำตารื้นออกมา

“เปล่า..เรื่องคบกับเธอมันคนละเรื่องกับเรื่องของธาริน  ฉันคบกับเธอก็เพราะอยากคบ  ไม่ใช่เพราะต้องการเข้าถึงตัวธาริน  ถ้าจะหาธารินฉันเองก็หาเองได้ ไม่จำเป็นต้องหลอกคบเธอหรอก..”

ระหว่างนั้นไอคิวมองคู่ของราเมษ  อามันดากลับมาจับมือราเมษเหมือนเดิม  แต่แล้วไอคิวก็หันกลับมามองชนาภาเพราะเสียงของเธอ

“แล้วทำไมถึงอยากจะเจอยัยนั่นนัก” เธอกึ่งตะโกน

พลนาทเงียบลงไปอีดใจหนึ่ง ก่อนตอบเธอ “แก้แค้นน่ะ..ฉันอยากจะทำให้ยัยนั่นเจ็บปางตาย  ฉันก็เลยมาที่นี่ไง” พลนาทจ้องหน้าแฟนสาว “พอรู้ว่าเธอจะมาเพราะนังปีศาจนั่นชวน  ฉันก็ดีใจแทบบ้าที่จะได้มาที่นี่  จะได้มาแก้แค้น  ตอนที่เห็นนังปีศาจนั่นนอนเป็นศพอยู่ในเต้นท์ ใจก็เต้นรั่วเพราะตื่นเต้นและดีใจ”

“นายต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ” โยนินเอ่ยขึ้น  วาดฝันบีบแขนเขาอย่างเคย “นายฆ่าคนสามคนได้ลงคอ”

“ผมไม่ได้ฆ่าไอ้พวกนั้น” พลนาทสะบัดหน้าหันมาตะคอกใส่โยนิน “จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ  แต่ผมไม่ได้ฆ่า ถึงแม้ว่าจะอยากฆ่าเท่าไหร่  แต่ผมก็แค่ต้องการให้ยัยนั่นเจ็บปางตายมากกว่าให้ตายไปจริง ๆ”

“งั้นเพราะอะไร” วาดฝันทนไม่ได้ที่อยู่ดี ๆ เขาตะคอกใส่โยนิน จึงเอ่ยถามด้วยความโมโห “เพราะอะไรนายถึงอยากจะทำให้ธารินเจ็บนักหนา”

“ถามได้ดีนี่..” พลนาทแสยะยิ้ม “เพราะว่านังปีศาจนั่นมันเป็นต้นเหตุให้พี่ชายของผมตายน่ะสิ”

วาดฝันจ้องเขาเขม็ง ระงับความหวาดกลัวต่อพลนาทเอาไว้ด้วยสีหน้าถมึงตึง  แต่ทว่าสายตาของพลนาทกลับไม่ได้ใส่ใจวาดฝัน แต่ส่งมาทางโยนินแทน

“ไม่สิ..ต้องบอกว่าอันที่จริงแล้ว  พี่ชายของคนที่เธอเกาะแขนอยู่นั่นน่ะฆ่าพี่ชายของผม..”

ในวินาทีนั้นทุกคนรวมทั้งเจ้าหน้าที่สองคนที่ยืนฟังอยู่แทบหยุดหายใจ  ต่างหันไปมองโยนินอย่างเคลือบแคลงสงสัย  วาดฝันเงยหน้ามองแฟนหนุ่มของตัวเอง ปล่อยแขนที่คล้องอยู่  ไอคิวจ้องมองคู่ของโยนินไม่วางตา  ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างอัตโนมัติโดยที่เขาไม่ต้องพูดเอง

โยนินก้าวถอยหนึ่งก้าว สีหน้างุนงงไม่รู้จะทำอย่างไร หางตาเห็นเจ้าหน้าที่คลายมือจากการกอดอกลง มองวาดฝันที่ส่งสายตาเศร้าหมองมายังเขา

“อะไร..ฉันงงไปหมดแล้ว..ทุกคน”

“โยนิน..” อามันดาเรียกชื่อเขา พลางส่ายหน้า

“ทำไมนายถึงบอกว่าพี่ของฉันฆ่าพี่ของนาย” โยนินได้สติจึงโต้กลับไปบ้าง “พี่ชายของฉันรู้จักพี่ชายของนายงั้นหรือ”

“ก็ใช่น่ะสิ..” พลนาทบอก “รู้รึปล่าวว่าเราสองคนน่ะแทบจะเหมือนกันเลยด้วยซ้ำ”

คราวนี้ไอคิวเริ่มเอะใจคำพูดของพลนาท

“รุ่นเดียวกัน อายุใกล้กัน มีพี่ชายเหมือนกัน และพี่ชายก็ตายแบบเดียวกัน..ตกหน้าผาตาย”

โยนินถลนตาจ้องมองพลนาท  รู้สึกผะอืดผะอมจนหน้าอกขึ้นลงไปมา “มะ..หมายความว่าไง”

“พูดง่าย ๆ ก็คือ พี่ชายของนายฆ่าพี่ชายของฉันด้วยการเหวี่ยงจนตกเหว  ส่วนพี่ชายของนายก็ถูกนังปีศาจนั่นผลักตกเหวอีกเหมือนกัน”

ภาพในความทรงจำพรั่งพรูไหลเวียนอยู่ในหัวของโยนิน..บนหน้าผา..ตอนที่เขาเห็นศพของพี่ชายเบื้องล่างเหวพร้อม ๆ กับตำรวจ

“ที่ผายินดีน่ะหรือ”

“..ตอนนั้นฉันที่อยากจะฆ่าพี่ของตัวเองให้ตายไปซะเอาปืนขึ้นมาขู่  แต่ปืนดันลั่นจนฉันถูกยิงที่สีข้างของตัวเอง  ฉันจึงบอกให้พี่ของฉันพาไปหลบใต้พุ่มไม้ใกล้ ๆ เพราะว่าอีกเดี๋ยวสามคนนั้นจะขึ้นมาที่ผา เพื่อมาดูว่าฉันยิงพี่ไปจริงๆ หรือเปล่า  ฉันจึงเห็นเหตุการ์ทุกอย่าง ตั้งแต่พี่ชายของนายต่อสู้แย่งปืนของฉันที่อยู่ในมือพี่ฉัน  แต่พี่ของฉันต่อสู้จนได้ปืนมาครอง กำลังจะเหนี่ยวไกเล็งพี่ของนาย  แต่ลืมระวังตัวจนพี่ของนายเหวี่ยงพี่ของฉันตกเหวไปแทน   จากนั้นนังปีศาจนั่นก็เข้ามาผลักพี่ของนายตกเหวไปอีกคน”

“เดี๋ยวสิ..นี่มันกลายเป็นเรื่องฆาตกรรมซ้ำซ้อนอะไรไปใหญ่แล้ว” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดขึ้น     “ผมตามพวกคุณไม่ทัน”

พลนาทจึงหันไปมองไอคิว..

“สรุปง่าย  ๆ ก็คือ..” ไอคิวเริ่มต้นอธิบายอีกครั้ง “การฆาตกรรมที่เกิดขึ้นทั้งหมดในครั้งนี้มีแรงจูงใจมาจากเหตุฆาตกรรมที่เกิดขึ้นที่ผายินดีในจังหวัดที่พวกเขาอาศัยอยู่  โดยเหตุฆาตกรรมในครั้งนั้นมีผู้อยู่ในเหตุการณ์คือ พี่ชายของพลนาท  ตัวพลนาทเอง  พี่ชายของโยนิน  ธาริน พสกและนิกร”

เจ้าหน้าที่ทั้งสองพยักหน้า “อย่างนั้นเอง”

“ในครั้งนั้น พี่ชายของพลนาทและพี่ชายของโยนินตกเหวเสียชีวิต  โดยมีธารินเป็นคนลงมือหรือคอยบงการ  ส่วนพลนาทรู้เห็นทุกอย่าง เพราะแอบซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ ๆ”

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็สรุปได้ว่านายเป็นฆาตกรน่ะสิ” เจ้าหน้าที่อีกคนมองไปยังโยนิน

“ผมไม่ได้ฆ่าสามคนนั้นนะ” โยนินร้องตะโกนจนวาดฝันสะดุ้งถอยหนี  เขาปรายตามองวาดฝัน แต่แล้วก็ไม่สนใจหันไปทางเจ้าหน้าที่ อามันดาปล่อยมือจากราเมษดึงตัววาดฝันมาใกล้ ๆ แทน “ผมไม่ได้อยู่ที่นั่นซะหน่อย  ผมมารู้ที่หลังว่าพี่ของผมตกเหวตายก็เท่านั้นเอง อย่างผมน่ะรึจะฆ่าใครได้”

ทุกคนเงียบกริบ  ปล่อยให้โยนินกระวนกระวายใจอยู่นานนับนาที

“พี่ไอคิว..” โยนินส่งสายตาอ้อนวอนมาทางไอคิว “ช่วยผมด้วยสิ..ผมขอโทษที่ผมว่าพี่เป็นฆาตกร แต่ว่าผมไม่ได้ทำนะ..พี่ไอคิว  ผมไม่รู้เรื่อง ผมรู้ทีหลังว่าพี่ตาย ผมไม่ได้อยู่ในเหตุการ์ตรงนั้น..”

เจ้าหน้าที่ส่ายหน้าไปมามองโยนินที่พยายามแก้ตัว

“พอซะที..” เสียงหนึ่งตะโกนผ่านหลังของราเมษเข้ามา 

โยนินหยุดชะงัก หันไปทางแฟนสาวของตน  ฝ่ายเจ้าหน้าที่เองก็ตกใจเพราะมัวแต่จดจ่ออยู่ที่โยนินกับไอคิว  อามันดาสะดุ้งเฮือกเพราะต้นเสียงอยู่ใกล้ตัวเองที่สุด

“หยุดซะที” วาดฝันที่ยืนกับอามันดาก้าวเท้าออกมา  ด้านหลังของทั้งสองเป็นแผนที่ภูกระดึงขนาดใหญ่ติดผนัง  เธอจ้องหน้าไอคิวเขม็ง “หลักฐานล่ะ  หลักฐานที่บอกว่าโยนินเป็นฆาตกรน่ะ”

ไอคิวหลับตาพริ้มเหมือนต้องการกวนประสาทวาดฝัน “ไม่มีครับ”

วาดฝันแปลกใจ ไม่คิดว่าเขาจะตอบแบบนี้ “ไม่มีอย่างนั้นหรือ  ถ้าไม่มีแล้วจะมาบอกว่าโยนินเป็นฆาตกรได้ยังไงกัน”

ไอคิวเอามือขยับเสื้อแล้วกอดอกหวังจะให้ลดความหนาวเย็นลงได้ “พี่ยังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าโยนินเป็นฆาตกร”

“อะไรนะ” ทุกคนแทบจะพูดออกมาพร้อมกัน

วาดฝันตกใจกว่าใคร แต่แล้วก็เปลี่ยนมายิ้ม “จริงเหรอคะ”

“แม้ว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นจะเกี่ยวข้องกับพลนาทและโยนินโดยตรง  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าโยนินจะเป็นฆาตกรหรอกครับ..ฆาตกรน่ะไม่ได้เป็นอะไรกับครอบครัวของทั้งสองเลยด้วยซ้ำ”

“หมายความว่าไง..ฉันไม่เข้าใจ ถ้าไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วทำไมถึงต้อง..” วาดฝันพูดรัวเร็วจนไอคิวต้องเบรค

“แต่เป็นคนที่พี่ชายของโยนินรู้จักดีครับ”

วาดฝันหยุด.. 

“ถ้าอย่างนั้นแล้ว..การฆาตกรรมครั้งนี้ก็เกี่ยวข้องกับพี่ชายของโยนินเต็ม ๆ เลยน่ะสิ” อามินดาเอ่ยขึ้นหลังจากที่นิ่งฟังมานาน

ไอคิวพยักหน้าให้อามินดา..

“ในสังคมของคนเก่ง ก็ย่อมจะรู้จักคนเก่งด้วยกัน..พี่ชายของพลนาทเป็นคนเก่ง  พี่ชายของโยนินก็เป็นคนเก่ง..ทั้งสองคนนี้ได้ทำเรื่องผิดกฏหมายเกี่ยวการสอบอย่างหนึ่งด้วยกัน”

“ทุจริตการสอบอย่างนั้นรึ” เจ้าหน้าที่กล่าวย้ำ

“ครับ..พอดีว่าผมเองก็รู้จักพี่ชายของโยนินเช่นกัน เลยรู้ว่าเมื่อสองปีก่อนเขาและเพื่อน ซึ่งก็คือพี่ชายของพลนาทได้ทุจริตในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย โดยการไปสอบแทนคนสองคน”

“อะ..”ราเมษปล่อยเสียงในลำคอออกมา “พสกกับนิกรอย่างนั้นหรือ”

“ถูกต้อง..แต่ว่าไม่ได้มีแค่เพียงสองคนนี่เท่านั้นที่ทุจริต  ยังมีธารินอีกคนด้วยเหมือนกัน”

“เข้าใจแล้ว..” เจ้าหน้าที่โพล่งออกมา “นายกำลังบอกว่าฆาตกรก็คืออีกคนหนึ่งที่ทุจริตการสอบให้ธารินอย่างนั้นใช่มั้ย”

ไอคิวกอดอกแน่นเพราะอากาศที่หนาวขึ้นเรื่อย ๆ  นักท่องเที่ยวที่เข้ามาในศูนย์ ฯ มีประปราย เพราะมีป้ายห้ามเข้าเขียนอยู่ด้านหนึ่ง  แต่ก็ยังมีคนที่ต้องการมาใช้ปลั๊กไฟเข้ามาจากอีกด้านหนึ่งเป็นระยะ ต่างมองกลุ่มคนที่ยืนอยู่อย่างแปลกใจ

“ครับ..ฆาตกรคือคนที่ไปสอบแทนธาริน ฆาตกรคนนี้ต้องต้องเก่งและหัวดีพอที่จะการันตีว่าสอบผ่านได้”

ราเมษเปล่งเสียงแปลก ๆ ออกมาจากลำคออีกครั้ง..พร้อมกับทุกคนที่หันไปมอง