IQ Detective

ตอนที่ 42

ไอคิวเดินวนเป็นวงกลมอยู่หน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยววังกวาง..

เมื่อ 10 กว่านาทีก่อนอยู่ดี ๆ โยนินก็เดินเข้ามาแล้วพูดในสิ่งที่ไม่คาดคิดให้เขาช่วยเฉลยคดีนี้ในคืนนี้เลย..คืนของวันที่แสนเหนื่อยล้าเกินบรรยาย    เขาพยายามเรียบเรียงทั้งความคิดและคำพูดทั้งหมดเพื่อเฉลยคดีฆาตกรรมในครั้งนี้  รวมทั้งยังต้องอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ ให้แก่เจ้าหน้าที่พนักงานให้เข้าใจไปพร้อม ๆ กันด้วย

ขณะที่เดินวนรอบเขาก็เกาศีรษะ เอานิ้วชี้และนิ้วโป้งกดหางตาทั้งสองข้างด้วยความเคยชิน จนไม่รู้ตัวว่าผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนไม่ผิด  เวลามองออกไปไกล ๆ ก็พร่ามัวเพราะสายตาสั้น

เขาหยิบแว่นตาที่เก็บพับเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาใส่  มองเห็นศูนย์บริการนักท่องเที่ยววังกวางชัดเจน  มองเห็นคน 7 คนที่ยืนอยู่ตรงขั้นบันได..

“ฆาตกรอยู่ในคนทั้งเจ็ดนี่แหละ” ...

อีกอึดใจต่อมาไอคิวก็เข้ามายืนเบื้องหน้าทุกคน มีเจ้าหน้าที่อีกสองคนยืนอยู่ด้านหลัง  เขามองคนทั้ง 7 จากนั้นส่งสายตาไปที่เจ้าหน้าที่พนักงานประจำศูนย์ ฯ

“ว่าไปสิ..” เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนยืนกอด อกตัวตรง คนหนึ่งบอกไอคิวด้วยสีหน้าเรียบเฉย  คงจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเรื่องที่ทุกคนบอกว่าเขาจะไขปริศนาทั้งหมดของคดี

ไอคิวสูดหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง พาเอาอากาศเย็นแสบจมูกเข้าไปในปอด ตัวเขาสั่นเทิ้มเพราะความหนาวเหน็บ  แล้วถอนหายใจยาวกว่า 3 วินาที ก่อนที่จะเอ่ยขึ้น พร้อมกับมองตรงไปยังทุกคน

“ต่อไปนี้ผมจะไขปริศนาทั้งหมดของการฆาตกรรมบนภูกระดึงครั้งนี้  ทั้งตัวฆาตกรและทริกในการก่อการฆาตกรรมของคนสามคน”

ทุกคนยังคงยืนนิ่ง สีหน้าที่ดูอิดโรยเหมือนจะเปลี่ยนมาสดชื่นอีกครั้ง

“แต่ก่อนอื่นผมคงจะต้องขออธิบายเรื่องราวทั้งหมดคร่าว ๆ ก่อน เพื่อให้เจ้าหน้าที่ของที่นี่ได้เข้าใจด้วย..เริ่มจากจุดเริ่มต้น คือ อามันดา..”

อามันดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอกำลังคล้องแขนราเมษอยู่ ทำให้ราเมษรับรู้อาการของเธอ

“อามันดาเป็นคนต้นคิดเรื่องการมาเที่ยวภูกระดึงครั้งนี้  เธอพยายามชักชวนเพื่อนทั้งสาม ราเมษ วาดฝันและโยนินให้มาเที่ยวด้วยกัน  แต่การสนทนานั้นบังเอิญว่ามีอีกกลุ่มหนึ่งมาได้ยินเข้าและขอร่วมทริปครั้งนี้ด้วย นั่นก็คือ ธาริน พสกและนิกร..

ในตอนนั้น ทั้งสี่คนคงจะแปลกใจ แต่การที่มีเพื่อนร่วมทริปที่เป็นเพื่อนในมหาวิทยาลัยเดียวกันเพิ่มขึ้นมาอีกสามคนก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถึงแม้จะไม่รู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน..ก็คงเหมือนกับเวลาเราไปเข้าค่ายอะไรสักอย่างที่แต่ละคนแทบไม่รู้จักกันมาก่อน

แล้วถ้าหากเหตุการณ์ตรงจุดนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญล่ะ..”

คราวนี้ราเมษเป็นฝ่ายสะดุ้งบ้าง

“ถ้าหากว่ามีใครบางคนรู้ว่าอามันดาจะพยายามพูดเรื่องการมาเที่ยวครั้งนี้ แล้วได้บอกให้อีกฝ่ายรับรู้เอาไว้ก่อน  แล้วทำให้มันเหมือนเรื่องบังเอิญซะ..พี่พูดถูกมั้ย..ราเมษ”

ราเมษชะงัก ไหล่กระตุกรุนแรงจนอามันดาต้องปล่อยแขน

“นายน่ะรู้จักผู้หญิงที่ชื่อธารินมาก่อน แต่ก็ทำเป็นเพิ่งพบกัน”

อามันดาจ้องราเมษเขม็ง เพราะเธอเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เอง  ความโกรธเคืองเริ่มต้นอีกครั้ง  ฝ่ายราเมษแค่เพียงหางตาก็รู้ว่าอามันดากำลังไม่พอใจ แต่เขาก็พยายามยืนนิ่ง ไม่พูดโต้ตอบอะไร และไม่แก้ตัวอะไร

“นายชวนเธอมาที่นี่  แสร้งทำเป็นเรื่องบังเอิญ เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง..ซึ่งก็คือเรื่อง”

“หยุดก่อน..” ราเมษห้าม

ไอคิวหยุด เอามือกอดอก อากาศหนาวเริ่มพัดเข้ามา

“ให้ผมอธิบายเรื่องนี้เองจะดีกว่า..เพราะไหน ๆ ทุกคนก็ต้องรู้” ราเมษมองไอคิว  ไอคิวพยักหน้าอย่างเต็มใจ “ผมกับธารินรู้จักกันมาก่อน  ผมคบกับธารินเพื่อหวังเงินของเธอ”

มีเสียงสูดหายใจหนักหน่วงจากอามันดา..

“เพื่อรักษาพ่อของผมที่ป่วยเอดโรคเอดส์”

เสียงหายใจนั้นขาดห้วงลงทันที  แต่มีน้ำตาเอ่อล้นมาแทน

“โรคเอดส์..” โยนินร้องขึ้น “นายไม่เห็นเคยบอก”  เขาและคนอื่น ๆ ตกใจที่ได้ยิน

“อืม..จะให้ฉันบอกพวกนายหรือไงว่าพ่อตัวเองป่วยเป็นโรคเอดส์ และฉันที่เป็นลูกก็มีโอกาสติดเอดส์จากการสัมผัสตัวพ่อมากกว่าใคร ๆ”

โยนินอ้างปากค้าง..จริงอย่างที่เพื่อนของเขาพูด

“แต่ผมไมได้ชอบธารินเลยแม้แต่น้อย  ผู้หญิงแบบนั้นใครจะไปชอบลง  ผม..ชอบอามันดาเพียงคนเดียว”

ตอนที่เขาเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมา เขาแทบไม่ได้ขยับร่างกายส่วนใดเลย  แต่อามันดากลับชะงัก หน้าแดงก่ำด้วยความอาย

“จริงอยู่ที่การมาเที่ยวภูกระดึงครั้งนี้ของผมคือการได้เงินจากผู้หญิงสองคน คือธารินและอามันดา..ผมยอมรับว่าผมคบเธอทั้งสองเพื่อเงินจริง ๆ ..แต่ว่าตอนนี้..ผมชอบเธอจริง ๆ”

อามินดาส่งยิ้มเย้ยหยันไปทางพี่สาว เป็นนัยว่าเขาคิดไม่ผิดเรื่องที่ราเมษจะมาปอกลอก แต่อามันดาไม่สนใจ  เธอสนใจแต่ราเมษเท่านั้นในตอนนี้

“ที่จะพูด..มีเท่านี้แหละครับ” ราเมษบอกไอคิว

ไอคิวคลายมือที่กอดอกลง “อย่างที่ราเมษได้บอก  การมาของธาริน พสกและนิกรไม่ใชเรื่องบังเอิญ แต่ราเมษเป็นคนชวนเธอมา  จากนั้นตัวละครอีกตัวก็โผล่มา นั่นคือ อามินดาน้องชายของอามันดา”

อามินดาละสายตาจากพี่สาวหันมามองไอคิว

“มีเพียงอามินดาน้องชายของอามันดาคนเดียวเท่านั้นที่มาจากที่อื่น ซึ่งก็คือบ้านเกิดทางภาคใต้  อามินดาที่เป็นทั้งน้องชายและฝาแฝดของอามันดา  อามันดาชวนเขามาเพื่อมาเที่ยวที่นี่ด้วยกัน   แต่ทว่า การมาของอามินดานั้นก็อยู่ในแผนฆาตกรรมครั้งนี้ด้วยเหมือนกัน”

“ว่าไงนะ” วาดฝันกล่าว “แผนของอามินดาอย่างนั้นหรือ”

“เปล่า..ไม่ได้บอกว่าแผนของอามินดา  แต่แค่บอกว่าอามินดาอยู่ในแผนครั้งนี้เท่านั้น”

“เอ่อ..นั่นสิ” วาดฝันเอ่ยออกมาได้เพียงแค่นั้นก็เงียบลง

“เชื่อหรือไม่ว่าแม้อามันดาจะไม่เคยเปิดเผยว่าตนมีน้องชายฝาแฝดที่ชื่ออามินดากับเพื่อนคนไหนมาก่อน แต่ฆาตกรก็สามารถรู้เรื่องราวของตระกูลสิมิลาของเธอได้”

อามันดาและอามินดาจ้องหน้าเขาพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ

“และก็รู้ทุกอย่างที่คนในหมู่บ้านรู้..หมู่บ้านที่ตระกูลสิมิลาตั้งอยู่  เพราฉะนั้นเรื่องการมีตัวตนของอามินดาจึงเป็นเรื่องน้อยนิดมากเมื่อเทียบกับเรื่องราวเบื้องลึกของตระกูลสิมิลา”

คราวนี้อามันดาหันมามองน้องชาย “เธอบอกอะไรเขาไปบ้าง”

อามินดาค่อย ๆ หันมามองพี่สาวเหมือนจะแกล้งหน่วงเวลา แล้วก็ตอบสั้น ๆ “..ทุกอย่างที่พี่ไอคิวถาม”

“ครับ..ดังนั้นฆาตกรจึงรู้ว่าอามินดามีพฤติกรรมและอุปนิสัยอย่างไร” ไอคิวจงใจไม่ใส่ใจอามันดาที่ส่งสายตาดุดันไปที่น้องชาย “..ตระกูลสิมิลามีความร่ำรวยจากการที่มีทองสะสมเอาไว้ตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นทวด  ดังนั้นบรรดาเพื่อนบ้านจึงมักจะมาของความช่วยเหลือจากตระกูลสิมิลาอยู่เสมอ  หลังจากที่ปู่ของอามินดาเสียเพราะไฟไหม้บ้าน พ่อของเขาพบหีบทองจำนวนมาก จากนั่นก็เริ่มช่วยเหลือคนในหมู่บ้าน แต่กลับกลายเป็นว่าความช่วยเหลือนั้นส่งผลร้ายกลับมา เพราะบรรดาคนในหมู่บ้านต่างจ้องจะหาทางของเงินทองจากพ่อของเขา  อามินดาจึงกลายเป็นคนไม่ไว้ใจใคร และมักจะมองออกว่าใครไม่จริงใจ มีนิสัยโผงผางและดูเลือดเย็นในสายตาคนอื่น ..ฆาตกรจึงใช้ตรงจุดนี้เอง เริ่มต้นแผนการทั้งหมดและโบ้ยความผิดไปให้อามินดาแต่เพียงผู้เดียว”

“ตายจริง..” คราวนี้ชนาภาอุทานออกมา

“แต่ว่าเรื่องเกินความคาดหมายก็เกิดขึ้น  เมื่อธารินเหยียบก้อนหินตรงบันไดพลาดและหงายหลังล้มลงตกจากบันไดเหล็กกระแทกพื้นเป็นเหตุให้เครื่องช็อคไฟฟ้าทิ่มหลังเธอจนเลือดออก”

“บังเอิญอย่างนั้นหรือ..” วาดฝันเอ่ยลอย ๆ “ก็ไหนอามินดาบอกว่า..”

ใช่ครับ  อามินดาบอกเองว่าเขาแกล้งทำให้ธารินเสียหลักล้มลง”

“ผมแกล้งผลักเธอนิดเดียวเท่านั้นแหละครับ..” อามินดาเอ่ยเสริม “แต่ก้อนหินก้อนนั้นมันไม่มั่นคงอยู่แล้ว เธอเลยล้มลงไปจริง ๆ..ความจริงตอนนั้นผมหงุดหงิดมาก เพราะเพิ่งทะเลาะกับพี่อามันดาแล้วเดินนำทุกคนขึ้นบันไดตรงนั้น  อยู่ ๆ ธารินก็ตามมา ผมเห็นว่าผู้หญิงคนนี้กำลังสนใจใ นตัวราเมษ ซึ่งผมไม่ชอบขี้หน้าหมอนั่นอยู่ ก็เลยพาลแกล้งผลักเธอ”

“โหดร้ายจริง ๆ” พลนาทลืมตัวกล่าวออกมา โชคดีที่อามินดาไม่ได้ยิน

“แต่ว่าหากไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น ยังไงฆาตกรก็คงต้องหาทางทำให้มันเกิดขึ้นในระหว่างการเดินทางขึ้นภู เพื่อให้อามินดาอาสาอยู่เฝ้าหรือทำให้อามินดาอยู่ใกล้ตัวธารินมากที่สุด  เพราะฆาตกรคาดว่าการทะเลาะเบาะแว้งระหว่างอามันดาและอามินดา เกี่ยวกับเรื่องการคบหาราเมษคงไม่จบลงง่าย ๆ”

อามินดานิ่วหน้าไม่อยากเชื่อ “นี่หมายความว่าหากผมทะเลาะกับพี่อามันดาก็จะเข้าแผนของฆาตกรด้วยงั้นหรือ”

ไอคิวพยักหน้า อามินดาหันควับปรายตามองทุกคนที่เข้าข่ายว่าน่าจะเป็นฆาตกร

“ฆาตกรรู้ว่านายน่ะ ใจอ่อนกับผู้หญิง รู้ทั้งนิสัยของนาย รู้ทั้งนิสัยของธาริน  รู้แทบทุกอย่างเกี่ยวกับตัวละครที่มาที่นี่”

“เดี๋ยวสิ..” โยนินแทรกขึ้น “พี่ไอคิวบอกว่าฆาตกรรู้อย่างนั้นหรือ  แต่เมื่อกี้พี่บอกไม่ใช่หรือไงว่าราเมษน่ะรู้จักธารินมาก่อน  แต่ไม่ได้รวมถึงฆาตกรนี่”

ไอคิวยิ้ม “ถ้าขนาดที่รู้ว่าอามินดามีตัวตน  เรื่องแค่ราเมษรู้จักธารินทำไมจะเป็นไปไม่ได้..ฆาตกรน่ะทำการบ้านได้ดีมาก รู้ประวัติของทุกคนที่นี่หมดนั่นแหละ”

“ไม่อยากจะเชื่อ..” อามันดาเอ่ยลอย ๆ

“ยกเว้นก็แต่ผมและกิตติเท่านั้น”

“นั่นสิ..” ราเมษเห็นด้วย “ฆาตกรไม่น่าจะรู้ว่ากิตติจะมา ถึงรู้ก็คงไม่คิดจะสืบคนที่ติดตามกิตติมาอย่างพี่ไอคิว”

“ครับ..ต้องบอกว่าการที่ผมและกิตติมาที่นี่เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายเอามาก ๆ เพราะว่ากิตติรู้เรื่องทุกอย่างของราเมษ เฉลยเรื่องการมาเที่ยวเพื่อเงินของราเมษ เรื่องการที่ราเมษรู้จักธารินมาก่อน ถ้าไม่มีกิตติอธิบายเรื่องเหล่านี้แล้ว ผมเองก็คงจะไม่รู้เรื่องอะไรใด ๆ เลยเหมือนกัน”

“ถ้าอย่างนั้นแล้วฉันล่ะ” ชนาภาชี้ตัวเอง “ฉันเป็นตัวละครของฆาตกรด้วยหรือเปล่า”

“อ้อ..คุณชนาภา..ผมลืมบอกไป  แย่จริง ๆ..คุณน่ะเป็นครับ  เรียกได้ว่าจำเป็นต้องมาเลยล่ะ  เพราะว่าแฟนของคุณน่ะมีส่วนกับเรื่องนี้ด้วย”

ทุกคนหันไปมองพลนาทที่ยืนเคียงชนาภาอย่างงุนงง  แต่แทนที่พลนาทจะตกใจกลัวสายตาของคนทั้งหมด  เขากลับยืนนิ่งจ้องตอบทีละคน

“จนถึงตอนนี้คุณเองก็ยังไม่ได้บอกชนาภาหรือครับ  ว่าคุณน่ะรู้จักธารินเช่นกัน”