IQ Detective

ตอนที่ 36

ระเบิดกระป๋อง...เป็นอย่างนี้นี่เอง

พออามินดาชี้ไปยังเสื่อซึ่งคือจุดที่ระเบิด  ไอคิวก็พอมองภาพออกในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นที่ผาหล่มสัก  ฆาตกรที่ฆ่านิกรตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะให้พวกเราพบศพนิกรที่นี่ โดยมีทิวทัศน์ของผาหล่มสักเป็นฉากหลัง

แต่ว่าทุกคนเดินทางมาพร้อมกับเราหมด..แล้วจะฆ่านิกรที่ล่วงหน้ามาก่อนได้อย่างไร

นิกรฆ่าตัวตายอย่างนั้นเหรอ..

ถ้านิกรฆ่าตัวตายจริง ๆ แล้วเรื่องระเบิดกระป๋องจะอธิบายว่ายังไง  ระเบิดกระป๋องต้องมีส่วนอะไรสักอย่างแน่นอน

ในขณะที่ไอคิวนิ่งคิดอยู่นั้น ราเมษวิ่งไปตามร้านค้าต่าง ๆ เพื่อถามหาเจ้าหน้าที่ อามินดาเดินไปที่เสื่อ วาดฝันเดินตามไป จึงเหลืออามันดาที่ยังวิตกจริตยืนอยู่กับไอคิว

ทันใดนั้นเสียงระเบิดก็ดังสนั่นหวั่นไหว..

        ตูม !!!... 

เกิดระเบิดขึ้นห่างจากไอคิวและอามินดาไปเพียง 8-10 เมตรเท่านั้น  แรงระเบิดพาเอาฝุ่นจากพื้นดินและสะเก็ดหินคละคลุ้มไปหมด  ไอคิวหันไปทันพอที่จะเห็นก้อนหินริมผาก้อนหนึ่งกำลังเคลื่อนหล่นลงเหว

ระเบิดถูกซ่อนอยู่ตรงก้อนหินก้อนนั้นเอง  เพราะแรงระเบิดจึงทำให้มันเอนจนตกหน้าผาไป  ก้อนหินก้อนนั้นมีขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่คงหนักราว ๆ 70-80 กิโลกรัม ซึ่งแน่นอนว่าถ้าใช้แรงคนดันแล้วก็สามารถซ่อนระเบิดไว้ใต้ก้อนหินหรือซอกระหว่างพื้นดินได้

เสียงอันดังสนั่นนั้นทำให้อามันดาตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น  ราเมษวิ่งมาที่อามันดา  คงไม่ต้องไปตามหาเจ้าหน้าที่อีกต่อไป เพราะเจ้าหน้าที่กำลังวิ่งมาที่จุดระเบิดริมหน้าผาห่างจากชะง่อนหินไปราว 10 เมตร

น่าแปลกที่ไม่มีนักท่องเที่ยวคนใดอยู่ในบริเวณก้อนหินที่โดนแรงระเบิดนั้น

แต่แล้วจู่ ๆ มีเสียงกรีดร้องของผู้หญิง ตามมาด้วยเสียงเอะอะโวยวายของนักท่องเที่ยว  เจ้าหน้าที่วิ่งสวนไอคิวไป วาดฝันและอามินดาวิ่งตามมาติด

“นั่นมัน” อามินดามองตามเจ้าหน้าที่ไป

ไอคิวที่มัวแต่มองพื้นที่ระเบิด  ไม่ได้ใส่ใจชะง่อนหินที่อยู่ใกล้ ๆ พอเขาหันไปมองต้นสนที่ชะง่อนหินก็แทบผงะถอยหลัง

มีสิ่งแปลกปลอมห้อยอยู่ตรงกิ่งขนาดใหญ่ของต้นสน  แสงอาทิตย์ของยามเย็นส่องสะท้อนให้เห็นเป็นเงาดำทะมึน...ร่างของพสกที่เคยอยู่ใต้ชะง่อนหิน บัดนี้ถูกห้อยอยู่ใต้กิ่งสนที่ยื่นไปทางหน้าผาโดยไม่มีเชือกผูกติด

อามันดาค่อย ๆ หันไปมอง แต่ไอคิวกลับจับไหล่เธอหมุนตัวเธอหันหลัง

“อย่ามองเลย”

อามันดามองเขา พยักหน้าช้า ๆ “นิกรใช่มั้ย..”

“อืม..ศพของนิกรถูกแขวนอยู่บนต้นสน..ไ ม่สิ  เหมือนลอยอยู่ใต้ต้นสนมากกว่า”

แต่ทว่าศพของนิกรมาปรากฏให้เห็นได้เพียงแค่ไม่ถึงนาที ศพกลับตกลงไปอีกครั้งพร้อมกับเสียงร้องของนักท่องเที่ยวที่ดังกว่าเดิม

ไอคิวเองก็ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“นี่มันอะไรกันเนี่ย..”

เจ้าหน้าที่ตรงไปทางชะง่อนหินนั้น จากนั้นก็บอกให้นักท่องเที่ยวหลบออกห่างจากหน้าผาแล้วหาทางไต่ลงผาไปที่ศพ  นักท่องเที่ยวที่นั่งพักอยู่ตามจุดต่าง ๆ กรูกันเข้ามามุงดูเหตุการณ์ แต่คงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างนอกจากได้ยินเสียงระเบิด เพราะอยู่ไกลเกินกว่าจะเห็น

ไอคิวประคองอามันดาเดินออกห่างจากตรงจุดนั้น  ราเมษ อามินดาและวาดฝันพอเห็นก็เดินตามมา เหลือแต่โยนินที่ยืนดูอยู่ใกล้ ๆ

...อย่างนี้นี่เอง...ไอคิวรำพึงอยู่ในใจ..ฆาตกรจงใจอยากให้พวกเราเห็นศพในสภาพแบบนี้  ในสภาพที่น่าเวทนา  ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้ประจักษ์แก่สายตา..

อามันดายืนไม่ไหวย่อตัวลงกองกับพื้นและน้ำตาเอ่อท้น

“เลือดเย็นเกินไปแล้ว” อามินดากัดฟันเอ่ยขึ้น  มองพี่สาวที่ทรุดลงไป “แบบนี้มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว  ใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ”

วาดฝันรีบเข้ามาประคองอามันดา

ราเมษมองอามินดา  เขาเองคงแอบสงสัยอามินดาอยู่เช่นกัน “ใช่..คนที่ฆ่าน่ะคงไม่ใช่มนุษย์หรอก  น่าจะเป็นปีศาจซะมากกว่า  เป็นปีศาจที่กระหายความตาย”

โยนินวิ่งเข้ามา “เราควรไปเสนอตัวกับเจ้าหน้าที่นะ ยังไง ๆ พวกเจ้าหน้าที่ก็ต้องรู้ว่านิกรมากับเราน่ะ”

“ไม่นะ ฉันไม่อยากถูกสอบสวนอีกแล้ว” อามันดามองโยนินอย่างหวาด ๆ “ฉันไม่อยากยุ่งอะไรอีกแล้ว”

ราเมษมองอามันดาอย่างสงสาร เขาเข้าไปประคองตัวเธอ ไอคิวจึงผละออกมา “ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริง ๆ เธออดทนอีกนิดนะ”

“แน่ใจเหรอว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายน่ะ” วาดฝันตวาดใส่ราเมษอย่างไม่มีเหตุผล “แน่ใจเหรอว่าพวกเราจะไม่เป็นอย่างนั้นน่ะ” เธอชี้ไปที่ต้นสนต้นนั้น

ราเมษมองวาดฝัน ถอนหายใจมองปลายนิ้วของเธอ “เท่านี้ก็พอรู้แล้ว ว่าคนที่ฆาตกรต้องการเอาชีวิตคือสามคนนั้น ธาริน พสกและนิกร  พวกเราน่ะ คงไม่เกี่ยวหรอก  แล้วถ้าให้เดา..คนที่จบเรื่องทุกอย่างก็คือ ตัวนิกรเอง”

ไอคิวชะงักในคำพูดของราเมษ  นี่เขาหมายถึง...

“เขาถึงหลบหน้าพวกเรา  เดินทางมาที่ผานี่ เพื่อจบเรื่องทั้งหมดนี้ไง โดยไม่ให้เราได้เกี่ยวข้องยังไงล่ะ”

“ไม่จริงน่า..” โยนินร้อง “เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เรอะ”

อาจจะใช่อย่างที่ราเมษว่าก็ได้...ไอคิวคิดทบทวน...ถ้าคิดแบบที่ราเมษคิด  หลังจากฆ่าพสกพี่ชายฝาแฝดของตัวเองแล้ว  จัดฉากให้อามินดาเป็นผู้ต้องสงสัย เพราะอามินดาบังเอิญอยู่กับธาริน จึงเป็นคนเดียวที่น่าจะทำให้คนอื่นไขว้เขวคิดว่าอามินดาเป็นฆาตกรจริง ๆ โดยที่ไม่ได้สงสัยตัวเองเลย  เมื่อเป็นแบบนั้นแล้วนิกรก็จึงไม่ถูกจับตามองมากนักและแอบเดินทางมาที่นี่ก่อน  และจบเรื่องทุกอย่างนี้ด้วยตัวเองด้วยฆ่าตัวตายและใช้ทริกระเบิดเรียกความสนใจ  ถ้าเป็นแบบนั้นต้องมีจดหมายลาตายสารภาพเรื่องทั้งหมดแน่

ไ อคิวหันไปทางหน้าผา ลุ้นว่าเมื่อไหร่เจ้าหน้าที่จะยกศพของนิกรขึ้นมา  แต่ก็รู้ดีว่าการขนศพคงไม่ง่ายนัก  ดังนั้นเขาจึงเห็นแค่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งไต่ขึ้นมาแล้วยื่นของบางอย่างให้แก่เจ้าหน้าที่อีกคนที่ยืนอยู่ริมหน้าผา  ไอคิวค่อย ๆ ก้าวเดิน หวังให้ตัวเองเห็นชัดเจนว่าสิ่งนั้นคืออะไร  แต่เขามองทุกอย่างเบลอไปหมด จึงหยิบแว่นตาจากกระเป๋ากางเกงออกมา

“นั่นมัน...”

“อะไรหรือครับพี่ไอคิว” โยนินสังเกตเห็นจึงเอ่ย ถาม

“นั่นใช่กระดาษหรือเปล่า  กระดาษที่น่าจะเป็นจดหมายลาตายน่ะ”

โยนินเพ่งมองตามไอคิว แล้วก็ต้องตกใจ “ใช่ครับ..แผ่นกระดาษที่ฉีกออกมาจากสมุด แต่ว่ามีอีกอย่างด้วยครับ”

ไอคิวพยายามเ พ่งไ ม่เ ลิก    แต่เขาสายตาสั้นเกินไป

“ไพ่น่ะครับ..สีดำแบบนั้นเป็นได้อย่างเดียวคือไพ่ฆาตกร”

วาดฝันที่เดินเข้ามาหาโยนินร้องถาม “ไพ่ฆาตกรเหรอ”

ไอคิวกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ..ตั้งแต่มาถึงเขายังไม่ได้ดื่มน้ำแก้กระหายเลย

...หรือว่าราเมษพูดถูก..ไพ่ฆาตกรนั่นก็เหมือนกับแสดงตัวตนว่าตัวเองเป็นฆาตกรจริง ๆ...